Ти

ти човеку си ги искубал сите влакна од телото
и во прамени си ги насадил во сува земја

можеби ќе се роди нешто еден ден си велиш
ќе биде тоа бавно и милно како кога вода бруси камен

додека вистински светот покрај тебе врви брзо ко светлина
и ветрот уште вчера ја однесе мртвата коса која му ја принесе

а утре земјата ќе биде рамна и тебе прв ќе те одведат до работ
и првата будала ќе те оттурне надвор од овој свет студен

а тогаш Бог можеби конечно ќе се смилува и ќе те целува
и ќе те прегрне и ќе те смири за вечност со блажено бело слепило

а тука кај нас уште ќе паѓаат истите бомби и диви ѓаволи ќе јаваат врз нив
а синовите твои ќе бидат првите жртви на новиот оган што го остави по тебе

додека ти гол и здрвен и со златна утроба во која се чува мочката на светот
ќе скапуваш во заносни пируети низ темната вселена – немоќен ниту да се покаеш

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s